Jak przygotować się do indywidualnych spotkań z rodzicami

Jak przygotować się do indywidualnych spotkań z rodzicami

22 stycznia, 2024 0 przez Redaktor

Zbliża się końcówka roku szkolnego. To czas podsumowań, egzaminów, wystawiania ocen końcowych oraz zebrań z rodzicami. Wraz ze zmianami, które zachodzą zarówno w systemie edukacji, jak i w społeczeństwie, zmienia się rola wychowawcy. Jest to nauczyciel, który nie tylko sprawuje kontrolę nad klasą. To przewodnik, autorytet, ale też opiekun o szerokim wachlarzu kompetencji, w tym interpersonalnych. Mimo to wielu pedagogów nie wie, jak rozmawiać z opiekunami na trudne tematy w sposób efektywny ani jak przygotować się do indywidualnych spotkań z rodzicami. W poniższym artykule Magdalena Ślawska, ekspertka Nowej Ery zdradza tajniki skutecznej komunikacji z rodzicami.

Ustal odpowiednie miejsce i czas

Zanim zdecydujesz się na rozmowy indywidualne z rodzicami, przygotuj się do nich i zadbaj o atmosferę spotkania. Zależy wam na konstruktywnej rozmowie z poszanowaniem obu stron, ich praw i racji. Dbałość o atmosferę to ukłon w stronę rodzica i pierwszy krok do zdobycia jego zaufania.

  • O spotkanie poproś bez świadków, np. poprzez bezpośredni telefon czy wiadomość w e-dzienniku.
  • Jeśli sprawa jest delikatna, nie załatwiaj jej przez telefon.
  • Postaraj się ustalić termin dogodny dla ciebie i rodzica, np. po wywiadówce czy w trakcie dyżuru.
  • Zadbaj o komfortowe warunki gwarantujące prywatność. Poszukaj sali, w której rozmowa odbędzie się bez świadków.
  • Przygotuj sobie notatkę ze wszystkiego, co chcesz powiedzieć, aby uniknąć sytuacji, w której zapomnisz o ważnym szczególe.

Zasady rozmowy z rodzicami

Zastanawiasz się, jak rozmawiać z rodzicami uczniów na trudne tematy? Przede wszystkim dyskretnie. Postaw się w sytuacji rodzica. Jeśli inni rodzice czy nawet uczniowie dowiedzą się o planowanym spotkaniu, problem może eskalować. Będziemy mieli do czynienia z sytuacją, w której mogą powstać plotki krzywdzące dla wszystkich stron.

Nikt nie lub być krytykowany, więc jest zrozumiałe, że opiekun potrafi zareagować negatywnie. Rolą wychowawcy nie jest krytykować, a pomagać, dlatego daj poczuć rodzicom, że martwisz się o ich dziecko.

Zasady rozmowy z rodzicami:

  • Rozmawiaj w pozycji siedzącej, tak abyście znaleźli się z rodzicem na tej samej wysokości, unikaj dominującej postawy, kiedy ty stoisz, a rodzic siedzi – to budzi negatywne skojarzenia.
  • Możecie siedzieć naprzeciwko siebie oddzieleni np. ławką, ale dystans nie powinien być zbyt duży.
  • Podziękuj rodzicowi za przybycie i potraktowanie twojej prośby poważnie.
  • Mów rzeczowo i spokojnie, nie daj się ponieść emocjom, nawet jeśli problem jest trudny. Twoja złość z pewnością udzieli się współrozmówcy.
  • Nie przerywaj rodzicowi, jeśli w danej chwili to on ma głos. Jeśli rodzic próbuje przerwać tobie, poproś go o możliwość dokończenia.
  • Wyraź niepokój nie tylko samą sytuacją, lecz także dobrostanem podopiecznego. Staraj się nie oceniać postępowania ucznia, nie przyjmuj roli sędziego.
  • Nie skupiaj się wyłącznie na negatywnych cechach dziecka, wskaż również jego mocne strony.
  • Jasno poinformuj rodzica, że jesteś jego sojusznikiem, chcesz współpracować i pomóc.

Co możesz konkretnie powiedzieć? Daj wyraz swoim pozytywnym intencjom i rozpocznij spotkanie np. od tego typu sformułowań: „Bardzo dziękuję, że pani przyszła. Jestem wychowawcą Ani drugi rok i wydaje mi się, że ją znam. To miłe dziecko, uśmiechnięte, świetna zawodniczka, ale ostatnio martwię się o nią. Chodzi o to, że…”.

Jak rozmawiać z rodzicami uczniów – język ciała

Choć może wydawać się to błahostką, warto zwrócić uwagę na język ciała, zarówno nasz, jak i rodziców.

Nasza postawa musi komunikować szczerość, otwartość i chęć niesienia pomocy. Patrzmy rozmówcy w oczy, nie unikajmy jego wzroku, nie krzyżujmy nóg ani ramion, nie marszczmy brwi i unikajmy grymasów, które można odczytać jako pogardę, np. uśmiechanie się poprzez unoszenie jednego kącika ust. Z kolei skulone ramiona i spuszczona głowa mogą świadczyć o rezygnacji.

Uniesione lub zmarszczone brwi oraz zaciśnięte pięści mogą zaś oznaczać niedowierzanie, gniew, agresję. Krzyżowanie kończyn to chęć odcięcia się, stworzenia bariery. To ważna wskazówka, bo pokazuje, z jakim nastawieniem rodzice przyszli na spotkanie, ale też – jak reagują na nasze słowa.

Rozmowy indywidualne z rodzicami – RODO

W szkołach w dobie powszechnej cyfryzacji kwestie RODO są bardzo ważne. Naturalne jest, że w trakcie rozmów indywidualnych z rodzicami zajdzie potrzeba pokazania czegoś w dzienniku elektronicznym – uwagi czy oceny – ale tutaj ryzykujemy złamaniem zasad RODO. Nie pozwalajmy rodzicom zaglądać do naszego e-dziennika, choćby przypadkiem. Istnieje prawdopodobieństwo, że zobaczą informacje na temat innych uczniów czy pracowników szkoły, co jest absolutnie niewskazane. O wiele lepiej będzie, jeśli wcześniej wydrukujesz listę ocen czy uwag lub ewentualnie umożliwisz rodzicowi zalogowanie się na jego konto w e-dzienniku.

Rozmowy indywidualne z rodzicami – o czym jeszcze warto pamiętać

Rozmowy indywidualne z rodzicami mogą dotyczyć najróżniejszych spraw, od problemów z nauką po agresywne zachowanie. Przygotowanie do indywidualnej rozmowy na trudny temat może wymagać wsparcia pedagoga, a nawet jego obecności na spotkaniu. W przypadku konfliktu z innym nauczycielem, również jego obecność byłaby wskazana.

Nie musisz na siłę przeprowadzać spotkania. Jeśli w trakcie rozmowy pojawiają się zbyt gwałtowne emocje, jak łzy czy agresja, spotkanie można przerwać i zaproponować nowe w innym terminie. Być może rodzic będzie potrzebował czasu na przepracowanie tego, co właśnie usłyszał, lub wyrazi chęć omówienia problemu z dzieckiem i drugim rodzicem. Jeśli zauważysz, że rozmowa przybiera nieoczekiwany obrót i odczujesz w jakikolwiek sposób poczucie zagrożenia, zawiadom dyrektora szkoły. Jako funkcjonariusz państwowy jesteś pod ochroną prawa.

Jak zatem przygotować się do indywidualnych spotkań z rodzicami? Przede wszystkim rzetelnie, tak aby przyjąć rolę mediatora wspierającego zarówno ucznia, jak i rodzica. Zasady rozmowy z rodzicami tak naprawdę są proste, a włączenie ich do własnego warsztatu pracy z pewnością zaowocuje. Jak rozmawiać na trudne tematy? Szczerze, spokojnie i rzeczowo. Rozmowy indywidualne z rodzicami to codzienność w pracy nauczyciela-wychowawcy, a więc każdy powinien być na nie gotowy.

Autor: Magdalena Ślawska, ekspert metodyczny, Nowa Era

Zdrowie w Polsce

Powszechny dostęp do internetu sprawia, że wiele procesów przenosi się do świata cyfrowego. Coraz więcej Polaków wykorzystuje sieć do celów związanych ze zdrowiem. Cyfrowi pacjenci podchodzą do usług medycznych tak samo jak do wszystkich innych usług. Ich podróż (Patient Journey) często zaczyna się właśnie w sieci i to tam po raz pierwszy mają kontakt z konkretnymi placówkami medycznymi.

Aby przyciągnąć takie osoby, trzeba dotrzeć do nich w miejscach, w których są już obecni. Oznacza to konieczność zbadania ścieżek pacjentów (Patient Journey), identyfikacji ich problemów, zmapowania wszystkich punktów styku z placówką medyczną i wreszcie stworzenia strategii skoncentrowanej na doświadczeniach pacjentów.

Aby wyjść naprzeciw oczekiwaniom cyfrowych pacjentów, branża medyczna musi zatem zacząć korzystać z tych samych metod i narzędzi, których już od dawna używa się w e-commerce jak np.: 

  • narzędzia do marketing automation wspierające targetowanie,
  • portale internetowe dla różnych grup docelowych (pacjentów, partnerów),
  • aplikacje i platformy e-commerce do zakupu leków, akcesoriów medycznych, czy badań diagnostycznych,
  • prowadzenie komunikacji wielokanałowej,
  • testowanie nowych form generowania leadów jak webinary, newslettery, landing pages itp.,
  • narzędzia do badania satysfakcji pacjentów.

Ochrona zdrowia w Polsce dziś jeszcze jest wyraźnie zdominowana przez placówki publiczne, lecz sektor prywatny systematycznie zwiększa swój udział w całym systemie. Jego obecną wartość szacuje się na 56 miliardów złotych, podczas gdy budżet Narodowego Funduszu Zdrowia to 105 miliardów PLN. Prywatne wydatki stanowią już zatem nieco więcej niż ⅓ wszystkich wydatków na ochronę zdrowia w naszym kraju. Według szacunków analityków już za trzy lata mają one osiągnąć wartość 79 miliardów złotych.

Ponadto, także Krajowy Plan Odbudowy przewiduje inwestycje o wartości prawie 20 miliardów złotych w unowocześnienie systemu opieki medycznej, w tym również dalszą cyfryzację tego sektora. Wynika z tego, że firmy medyczne mają przed sobą fantastyczne perspektywy rozwoju.

Niestety, ze względu na to, że większość szpitali i klinik jest własnością publiczną, ich zarządzanie często jest zaniedbywane. To natomiast prowadzi do problemów z finansowaniem długów. W rezultacie, jednostki stają się niezdolne do przyciągania najlepszych specjalistów oraz mają problemy z inwestowaniem w nowe technologie mające polepszyć standardy i efektywność leczenia. Partnerstwo między ośrodkami publicznymi a prywatnym inwestorem staje się wobec tego coraz popularniejsze, by móc zapewnić niezbędne środki, choćby na nowe wyposażenie w obszarze diagnostyki obrazowej czy laboratoryjnej. Korzyści są tutaj obopólne – szpital się rozwija, a prywatny inwestor generuje stabilną, satysfakcjonującą stopę zwrotu.

Rynek medyczny w Polsce jest wciąż nieskonsolidowany. Zazwyczaj silne oraz uznane centra medyczne posiadają tylko jedną lokalizację, nie korzystając tym samym z efektu skali działalności operacyjnej. Powoduje to także często u pacjentów konieczność dalekich podróży, jeśli chcą otrzymać najlepsze usługi. Co ciekawe, wyjątkiem od tej reguły jest choćby kardiologia, która na przestrzeni ostatnich lat została skonsolidowana przez jednego lokalnego gracza przy wsparciu funduszu private equity. Pokazuje to, że rynek medyczny w Polsce jest już gotowy na dalszą konsolidację w innych obszarach, takich jak na przykład ortopedia, okulistyka czy chirurgia.

W ostatnich latach coraz popularniejsza staje się zatem specjalizacja mniejszych jednostek w podstawowych usługach oraz “podłączenie się” pod większe jednostki, które w razie potrzeby świadczą pełen zakres specjalistycznych usług. Im mocniej ten trend się rozwija, tym więcej zyskują na tym większe jednostki – czyli te, które mogą skupić się na dalszych inwestycjach w infrastrukturę i sprzęt. Stwarza to potencjał do współpracy z prywatnymi inwestorami, choćby w roli dostawców sprzętu czy partnerów w zarządzaniu całymi oddziałami.

Ciekawostka tygodnia:

Work-life balance (bilans między pracą a życiem prywatnym) to koncepcja, która odnosi się do równoważenia czasu i wysiłku poświęconego pracy zawodowej z czasem przeznaczonym na życie osobiste, rodzinną i rekreację. To dążenie do harmonijnego pogodzenia wymagań związanych z pracą z potrzebami związanymi z życiem prywatnym. Osiągnięcie odpowiedniego work-life balance jest kluczowe dla zachowania zdrowia psychicznego, fizycznego i społecznego.

Elementy składające się na work-life balance obejmują:

  1. Praca zawodowa: Wymagań związanych z pracą, takich jak czas przebywania w miejscu pracy, obowiązki zawodowe i poziom zaangażowania w pracę.
  2. Życie prywatne: Obejmuje to czas spędzany z rodziną, przyjaciółmi, wypoczynek, hobby i inne czynności związane z życiem poza sferą zawodową.

Zachowanie równowagi między pracą a życiem prywatnym jest istotne dla utrzymania dobrej jakości życia. Osoby, które skupiają się wyłącznie na pracy, mogą doświadczać wypalenia zawodowego, problemów zdrowotnych i trudności w relacjach rodzinnych. Z drugiej strony, ignorowanie obowiązków zawodowych może prowadzić do problemów finansowych i zawodowych.

Istnieje wiele strategii i praktyk, które mogą pomóc w osiągnięciu lepszego work-life balance, takie jak ustalanie klarownych granic między pracą a życiem prywatnym, planowanie czasu wolnego, umiejętne zarządzanie czasem, delegowanie zadań oraz rozwijanie zdolności radzenia sobie ze stresem i presją zawodową. Równowaga ta może być zmienna i zależy od indywidualnych preferencji, celów życiowych oraz zmieniających się okoliczności zawodowych i osobistych.