Czy z rynku pracy znikną murarze i tynkarze? Deficyt tych zawodów wymaga zrobotyzowanych rozwiązań

Czy z rynku pracy znikną murarze i tynkarze? Deficyt tych zawodów wymaga zrobotyzowanych rozwiązań

27 kwietnia, 2023 0 przez Redaktor

Firmy budowlane borykają się z niedoborem pracowników, zwłaszcza murarzy i tynkarzy. Według raportu „Barometr zawodów 2022”, najwięcej braków kadrowych odnotowano m.in. w branży budowlanej. Ten niedobór powoduje, że firmy z tego sektora z jednej strony ponoszą koszty poszukiwania i rekrutacji pracowników, z drugiej natomiast tracą potencjalne przychody z powodu braku rąk do pracy, przez co dochodzi do opóźnień w harmonogramie działań, ale także powoduje utratę potencjalnych przychodów. Rozwiązaniem tych problemów jest automatyzacja i robotyzacja prac budowlanych oraz zrozumienie korzyści płynących z ich wykorzystania.

Dlaczego robotyzacja w budownictwie to konieczność?

Robotyzacja to proces wykorzystywania robotów do wykonywania zadań, które w przeciwnym razie wykonywaliby ludzie. Sama technologia istnieje od dziesięcioleci, ale w ostatnich latach staje się coraz bardziej popularna. Po pierwsze dlatego, że roboty nie wymagają przerw ani okresów odpoczynku, co oznacza, że mogą pracować nieprzerwanie przez dłuższy czas. Po drugie, roboty mogą pracować w środowiskach lub w warunkach pracy, które mogą być zbyt trudne lub niebezpieczne dla pracowników. I po trzecie – mogą przydać się tam, gdzie brakuje fachowców. Używa się ich do automatyzacji powtarzalnych zadań, takich jak prace tynkarskie i murarskie, które tradycyjnie są wykonywane ręcznie. Automatyzacja tych procesów może więc pomóc firmom budowlanym przezwyciężyć niedobory siły roboczej.

Remedium na brak pracowników

Obecnie wiele firm budowlanych boryka się z brakiem wykwalifikowanej kadry, co prowadzi do opóźnień w projektach i wzrostu kosztów prowadzenia działalności. Problem nie pojawił się nagle. Pracowników w zawodzie murarz-tynkarz brakowało już w 2017 r. Wówczas pracodawcy zgłosili 37,4 tys. wakatów* na te stanowiska.

W tej sytuacji robotyzacja może stanowić alternatywny sposób na zwiększenie wydajności pracy i zredukowanie wpływu braków kadrowych na projekty. –  Automatyzacja prac budowlanych może być szczególnie pomocna w pracach powtarzalnych i czasochłonnych, takich jak tynkowanie, malowanie, układanie płytek czy cięcie betonu – wylicza Grzegorz Putynkowski z Centrum Badań i Rozwoju Technologii dla Przemysłu. – Roboty mogą wykonywać te czynności szybko, dokładnie i bez przerw, co zwiększa wydajność pracy i redukuje błędy, ale przede wszystkim pozwala na realizowanie kolejnych etapów projektu mimo deficytu fachowców – zauważa.

Co istotne, tego typu roboty już istnieją. Zrobotyzowany System Tynkarski (ZST) to dzieło polskiego centrum badawczo rozwojowego CBRTP.

ZST automatyzuje proces tynkarski

Robotyzacja w branży budowlanej wymaga zaangażowania specjalistów w dziedzinie robotyki i programowania, co może stanowić wyzwanie dla firm budowlanych. – W CBRTP podjęliśmy się tego zadania. Stworzyliśmy robota, który podnosi jakość wykonywanych robót murarskich i tynkarskich, zwiększa ich powtarzalność, skraca czas realizacji i generuje wymierne oszczędności – wylicza Grzegorz Sapeta. – Dzięki zastosowaniu ZST możliwe jest zredukowanie sześcioosobowej brygady tynkarskiej i murarskiej do dwuosobowej obsługi robota tak murarskiego, jak i tynkarskiego oraz skrócenie czasu wykonania prac: murarskich o 15% i tynkarskich o 10% – precyzuje.

Czas więc zdać sobie sprawę, że wykorzystanie robotyki w budownictwie to szansa dla firm na zwiększenie wydajności przy jednoczesnym obniżeniu kosztów związanych z niedoborami siły roboczej. Automatyzacja niektórych zadań, takich jak tynkowanie i murowanie, pozwoli firmom wykonać więcej pracy w krótszym czasie, jednocześnie uwalniając zasoby dla innych obszarów, w których siła robocza jest pilniej potrzebna lub gdzie trudno o wykwalifikowanych pracowników. Wraz z postępem technologii robotyki, jej zastosowania w branży budowlanej również będą się rozwijać – co czyni ją istotną częścią każdego udanego modelu biznesowego w przyszłości.

*https://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultstronaopisowa/6149/1/1/streszczenie_raportu_zapotrzebowanie_na_zawody.pdf

Zdrowie w Polsce

Problemy z brakami kadrowymi wśród specjalistów i personelu pomocniczego przekładają się na niską dostępność usług medycznych. Jest to jeden z najgorzej ocenianych aspektów funkcjonowania służby zdrowia. Według badań CBOS aż 82% Polaków uważa, że ciężko jest umówić się na wizytę u specjalisty, a 71% negatywnie ocenia dostępność personelu w szpitalach.

Problem ten pogłębia biurokratyzacja placówek medycznych. Według raportu NIK lekarze poświęcają 33% swojego czasu na wypełnianie dokumentacji medycznej i inne czynności administracyjne podczas wizyty stacjonarnej i aż 43% podczas teleporady.

Pierwszym krokiem w zwiększaniu dostępności personelu medycznego powinno być zatem efektywne wykorzystanie czasu już zatrudnionych specjalistów. Można to zrobić np. przez:

  • stosowanie podejścia digital first wobec pacjentów, zgodnie z którym pierwszy wywiad medyczny przeprowadza się zdalnie, by ocenić konieczność skierowania na wizytę osobistą,
  • integracje systemów informatycznych (np. z narzędziami do obsługi diagnostyki laboratoryjnej i obrazowej), 
  • automatyzację przepływu informacji pomiędzy poszczególnymi placówkami, co usprawni podejmowanie decyzji o leczeniu,
  • cyfryzację procesów administracyjnych (prowadzenie rejestrów elektronicznej dokumentacji medycznej),
  • wdrożenie systemów do automatyzacji rejestracji wizyt, które m.in. przypominają pacjentom o terminie konsultacji i zmniejszają liczbę „okienek” w grafikach lekarzy.

Każda automatyzacja, która pozwala odciążyć personel medyczny od żmudnych i powtarzalnych zadań, przekłada się na większą dostępność usług, wyższy poziom satysfakcji pacjentów i lepsze doświadczenia samych medyków. Ten ostatni aspekt jest szczególnie istotny w kontekście zmniejszania braków kadrowych i zachęcania wykwalifikowanych specjalistów do pracy w polskich firmach. 

Powszechny dostęp do internetu sprawia, że wiele procesów przenosi się do świata cyfrowego. Coraz więcej Polaków wykorzystuje sieć do celów związanych ze zdrowiem. Cyfrowi pacjenci podchodzą do usług medycznych tak samo jak do wszystkich innych usług. Ich podróż (Patient Journey) często zaczyna się właśnie w sieci i to tam po raz pierwszy mają kontakt z konkretnymi placówkami medycznymi.

Aby przyciągnąć takie osoby, trzeba dotrzeć do nich w miejscach, w których są już obecni. Oznacza to konieczność zbadania ścieżek pacjentów (Patient Journey), identyfikacji ich problemów, zmapowania wszystkich punktów styku z placówką medyczną i wreszcie stworzenia strategii skoncentrowanej na doświadczeniach pacjentów.

Aby wyjść naprzeciw oczekiwaniom cyfrowych pacjentów, branża medyczna musi zatem zacząć korzystać z tych samych metod i narzędzi, których już od dawna używa się w e-commerce jak np.: 

  • narzędzia do marketing automation wspierające targetowanie,
  • portale internetowe dla różnych grup docelowych (pacjentów, partnerów),
  • aplikacje i platformy e-commerce do zakupu leków, akcesoriów medycznych, czy badań diagnostycznych,
  • prowadzenie komunikacji wielokanałowej,
  • testowanie nowych form generowania leadów jak webinary, newslettery, landing pages itp.,
  • narzędzia do badania satysfakcji pacjentów.

W ubiegłym roku branża medyczna ogromnie zyskała na znaczeniu. Ze względu na pandemię koronawirusa, sektor ten stał się pierwszoplanową postacią na największych światowych rynkach kapitałowych. Co więcej, ten trend cały czas trwa. Nic dziwnego, ponieważ cały czas mamy do czynienia z branżą o fantastycznych perspektywach, związanych z ciągłym rozwojem nowych technologii, nowych metod leczenia oraz postępującą cyfryzacją, w tym wprowadzaniem rozwiązań w zakresie e-zdrowia. Przodują w tym firmy prywatne, które są pionierami we wprowadzaniu nowoczesnych narzędzi ułatwiających stawianie diagnozy oraz leczenie i wpływających na podnoszenie jakości oferowanych świadczeń.

Wprowadzanie nowoczesnych technologii w branży medycznej w ogromnym stopniu przyspieszyła pandemia COVID-19. Wprowadzony lockdown podczas jej pierwszych tygodni wprost wymusił realizowanie na szerszą skalę świadczeń zdrowotnych za pomocą narzędzi zdalnych – i to nie tylko tradycyjnych rozmów telefonicznych, ale także czatów czy wideorozmów, często z wykorzystaniem narzędzi umożliwiających również badanie pacjenta “na odległość”.

W efekcie już dziś telemedycyna to forma świadczenia usług medycznych i opieki zdrowotnej łącząca w sobie elementy telekomunikacji, informatyki oraz medycyny. Dzięki wykorzystaniu nowych technologii pozwala ona przełamywać geograficzne bariery i wymieniać specjalistyczne informacje. Umożliwia także oczywiście przeprowadzenie diagnozy na odległość, i to właśnie jest jej najczęstszym zastosowaniem.

Idea telemedycyny została przygotowana przede wszystkim z myślą o osobach, których stan bądź możliwości pojawienia się na zwykłej wizycie w gabinecie są ograniczone. Jednak szybko okazało się, że z dobrodziejstwa e-wizyty mogą skorzystać wszyscy, bo wiele problemów zdrowotnych nie wymaga wizyty i osobistego zbadania przez lekarza. Teleporady są szczególnie rekomendowane w prostych i częstych zachorowaniach, takich jak infekcje górnych dróg oddechowych czy alergie sezonowe lub skórne, lecz mają również zastosowanie do postawienia wstępnego rozpoznania i zlecenia badań przed wizytą u specjalisty, a nawet jako forma kontroli leczenia, przepisania recepty i w wielu innych sytuacjach u chorych przewlekle. Czyli w praktyce można stwierdzić, że telemedycyna jest dla każdego.

Ciekawostka tygodnia:

Work-life balance (bilans między pracą a życiem prywatnym) to koncepcja, która odnosi się do równoważenia czasu i wysiłku poświęconego pracy zawodowej z czasem przeznaczonym na życie osobiste, rodzinną i rekreację. To dążenie do harmonijnego pogodzenia wymagań związanych z pracą z potrzebami związanymi z życiem prywatnym. Osiągnięcie odpowiedniego work-life balance jest kluczowe dla zachowania zdrowia psychicznego, fizycznego i społecznego.

Elementy składające się na work-life balance obejmują:

  1. Praca zawodowa: Wymagań związanych z pracą, takich jak czas przebywania w miejscu pracy, obowiązki zawodowe i poziom zaangażowania w pracę.
  2. Życie prywatne: Obejmuje to czas spędzany z rodziną, przyjaciółmi, wypoczynek, hobby i inne czynności związane z życiem poza sferą zawodową.

Zachowanie równowagi między pracą a życiem prywatnym jest istotne dla utrzymania dobrej jakości życia. Osoby, które skupiają się wyłącznie na pracy, mogą doświadczać wypalenia zawodowego, problemów zdrowotnych i trudności w relacjach rodzinnych. Z drugiej strony, ignorowanie obowiązków zawodowych może prowadzić do problemów finansowych i zawodowych.

Istnieje wiele strategii i praktyk, które mogą pomóc w osiągnięciu lepszego work-life balance, takie jak ustalanie klarownych granic między pracą a życiem prywatnym, planowanie czasu wolnego, umiejętne zarządzanie czasem, delegowanie zadań oraz rozwijanie zdolności radzenia sobie ze stresem i presją zawodową. Równowaga ta może być zmienna i zależy od indywidualnych preferencji, celów życiowych oraz zmieniających się okoliczności zawodowych i osobistych.